Blog - Słowa jak nasiona, myśli jak ogród

Ten felieton nie chce Cię pouczać ani naprawiać. Chce jedynie delikatnie otworzyć okno i wpuścić świeże powietrze do codziennych myśli. Przeczytaj go powoli — jak spacer bez celu, który nagle okazuje się dokładnie tym, czego było trzeba.

---

Nasze myśli przychodzą do nas bez zaproszenia. Pojawiają się rankiem, jeszcze zanim zdążymy dobrze otworzyć oczy, i towarzyszą nam przez cały dzień jak cichy komentarz do rzeczywistości. Niektóre są lekkie jak piórko, inne ciężkie jak kamień w kieszeni. Co ciekawe, rzadko je kwestionujemy. Przyjmujemy je jak oczywistość, jakby były niepodważalnym opisem świata, a nie tylko jedną z wielu możliwych wersji.

A potem przychodzą słowa. Wypowiedziane na głos, zapisane w wiadomości, albo wyszeptane tylko do siebie. Słowa są mostem między tym, co wewnętrzne, a tym, co widzialne. Nadają kształt myślom, osadzają je w rzeczywistości, sprawiają, że zaczynają żyć własnym życiem. Gdy powtarzamy coś wystarczająco często, przestaje to być opinią — staje się przekonaniem. A przekonania mają zaskakującą zdolność organizowania nam świata.

Jeśli nasze myśli są ogrodem, to słowa są narzędziami ogrodnika. Można nimi pielęgnować, ale można też nieświadomie podcinać to, co dopiero zaczyna rosnąć. Czasem sami nie wiemy, dlaczego coś w nas więdnie — a przecież każdego dnia podlewamy się zdaniami pełnymi pośpiechu, krytyki i zbyt wysokich oczekiwań.

Jest w tym jednak niezwykła lekkość. Bo ogród można zmieniać. Nie od razu, nie gwałtownie, ale konsekwentnie i z czułością. Jedna myśl dziennie, która zamiast oceniać — zauważa. Jedno słowo, które zamiast zamykać — zostawia przestrzeń. Nie musimy być dla siebie surowi, żeby się rozwijać. Czasem wystarczy być życzliwie ciekawym.

Lekkość nie oznacza braku trudnych emocji. Oznacza zgodę na to, że nie wszystko musi być nazwane ostatecznie. Że „nie wiem” bywa zdrowsze niż „zawsze”, a „uczę się” daje więcej oddechu niż „powinienem umieć”. W tym języku jest miejsce na rześkość — na świeży poranek w głowie, nawet jeśli za oknem pada.

Kiedy zmieniamy sposób, w jaki do siebie mówimy, świat zewnętrzny zaczyna odpowiadać subtelną zmianą tonu. Ludzie słyszą spokój, zanim usłyszą słowa. Okoliczności łatwiej się układają tam, gdzie nie są nieustannie popychane lękiem. To nie magia — to uważność, która działa po cichu, ale skutecznie.

Może więc dziś warto pozwolić sobie na wewnętrzny uśmiech. Na zdanie, które brzmi jak obietnica, a nie jak wyrok. Bo nasze życzenia często nie rodzą się w wielkich marzeniach, lecz w drobnych, codziennych myślach. A świat — choć bywa hałaśliwy — ma zaskakująco dobrą pamięć do tego, co wypowiedziane z lekkością.