Blog - To nie czas nas męczy. To nastrój.

Nie chodzi o to, ile czasu minęło, ale w jakim tonie go przeżyłaś lub przeżyłeś. Ten tekst jest o chwilach, które znikają, i nastrojach, które zostają. Jeśli kiedykolwiek czułaś lub czułeś, że dni mijają, a coś w Tobie pozostaje niewypowiedziane — zostań tu na chwilę.

Czas nie jest Twoim wrogiem. On po prostu płynie. To, co bywa trudne, dzieje się w środku — w tym, z czym budzisz się rano i z czym zasypiasz wieczorem. Ten sam dzień może być łagodny albo ciężki, nie dlatego, że coś się wydarzyło, lecz dlatego, w jakim nastroju go uniosłaś lub uniosłeś.

Nastrój nie jest błędem ani słabością. Nie świadczy o tym, że coś robisz źle. Jest sygnałem. Cichą informacją o tym, że coś w Tobie domaga się uwagi. Zanim pojawią się myśli, oceny czy wnioski, nastrój już tam jest — jak tło, które barwi wszystko, czego dotykasz.

Chwile mijają szybko. Czasem nawet ich nie zauważasz. A jednak potrafią zostawić ślad na długo. Jedno zdanie wypowiedziane mimochodem. Jedno spojrzenie, które zostało w pamięci. Jedna cisza, w której coś w Tobie się zamknęło albo otworzyło. Chwila odchodzi, ale jej ton zostaje — i to on wraca do Ciebie w kolejnych dniach.

Być może dlatego tak często uciekasz w myślenie o przeszłości albo przyszłości. Tam jest bezpieczniej. Tam można coś naprawić albo obiecać sobie, że będzie inaczej. Teraźniejsza chwila jest bardziej wymagająca. Prosi tylko o jedno: żebyś była lub był w niej naprawdę, dokładnie w takim stanie, w jakim teraz jesteś.

Nie musisz poprawiać swojego nastroju. Nie musisz go rozumieć ani zmieniać. Wystarczy, że przestaniesz z nim walczyć. Gdy pozwalasz mu być, często traci swoją ostrość. Nawet smutek, gdy zostanie przyjęty, staje się łagodniejszy. Nie znika, ale przestaje ranić.

Życie nie zapisuje się w datach. Zapisuje się w nastrojach. W okresach, które pamiętasz jako „ciemniejsze” albo „jaśniejsze”, nawet jeśli nie potrafisz dokładnie powiedzieć dlaczego. To one mówią Ci, kim byłaś lub byłeś i gdzie teraz jesteś. Reszta to tylko szczegóły.

Być może sens nie polega na tym, żeby zawsze czuć się dobrze. Być może polega na tym, żeby być ze sobą — także wtedy, gdy jest trudno, pusto albo niejasno. Nie w czasie, który wszystko oddala, lecz w nastroju, który delikatnie odsłania prawdę.

Bo to nie czas Cię męczy.
To nastrój, który chce zostać wysłuchany.