Blog - Twój wewnętrzny uzdrowiciel: recepta na życie, którą nosisz w sobie

Gdy w gabinecie lekarskim zapada ważna diagnoza, słuchamy specjalisty z uwagą, studiujemy ulotki, łykamy tabletki o wyznaczonych godzinach. To działanie wydaje nam się właściwym, odpowiedzialnym. A gdyby tak spojrzeć na siebie jak na najważniejszego specjalistę od własnego życia? Nie chodzi o porzucanie medycyny, ale o odkrycie głębokiej prawdy: jesteś dla siebie najlepszym lekarzem.

To stwierdzenie brzmi jak slogan z okładki poradnika, ale jego moc tkwi w literalnym i przenośnym znaczeniu. Nasze ciała i psychika wyposażone są w systemy samoregulacji, samonaprawy i sygnalizacji, których żaden zewnętrzny ekspert nie odczyta tak jak my – jeśli tylko… nauczymy się słuchać.

Lekarz, który nigdy nie wychodzi z dyżuru

Pomyśl o tym: kto pierwszy zauważa subtelny niepokój w klatce piersiowej przed ważnym spotkaniem? Kto rejestruje nawracający ból karku, gdy tkwimy w stresie? Kto odczuwa wewnętrzny sprzeciw, gdy przekraczamy własne granice? To nasza wewnętrzna czujność. Medycyna nazywa to propriocepcją – czuciem siebie. Inteligencja emocjonalna nazywa to samoświadomością. To pierwszy krok do samoleczenia: diagnoza poprzez uważność.

Ignorujemy te sygnały, zagłuszamy je kawą, ekranem, wiecznym „zajęciem”. Przypominamy pacjenta, który wyłącza alarm pożarowy, bo dźwięk go irytuje.

Recepta, której nie napisze żaden farmaceuta

Bycie swoim własnym lekarzem nie oznacza samowolnego odstawiania leków. Oznacza przyjęcie roli głównego zarządcy swojego zdrowia. To ty decydujesz o tym, co – i w jakiej ilości – trafia na twój talerz. To ty wybierasz, czy ruch będzie karą dla ciała, czy rozmową z nim. To ty regulujesz dawki snu, światła dziennego, kontaktów z ludźmi, którzy nas budują lub niszczą.

Najmądrzejszy lekarz zewnętrzny może dać ci narzędzia. Ale tylko ty możesz ich codziennie używać. Antydepresant nie nauczy cię stawiania granic. Tabletka na ciśnienie nie obniży go, jeśli ty nie obniżysz poziomu własnej wściekłości lub perfekcjonizmu. Terapia zadziała tylko wtedy, gdy ty – poza gabinetem – podejmiesz pracę.

Lek na egzystencjalne bolączki

Prawda o samoleczeniu sięga głębiej niż ciało. Dotyka duszy. Kim jest ten „lekarz” w nas? To nasza intuicja, która często zna rozwiązanie, zanim umysł je przeanalizuje. To nasza wrodzona odporność psychiczna, która pozwala podnieść się po upadku. To nasza kreatywność, znajdująca wyjścia z pozornie beznadziejnych sytuacji.

Jesteśmy często świetnymi lekarzami dla przyjaciół: potrafimy słuchać, współczuć, doradzać łagodnie. A dla siebie? Stajemy się surowymi sędziami, krytykami, katami. Czas zmienić tę relację. Zaatakujesz samego siebie słowami: „Jestem beznadziejny”? Czy dobry lekarz tak mówi do pacjenta w potrzebie? Nigdy. On mówi: „Widzę, że jest ci trudno. Co możemy z tym zrobić?”.

Wezwanie do konsylium

Nie musimy być w tym sami. Bycie swoim lekarzem nie wyklucza pomocy. Przeciwnie – mądry menedżer zdrowia wie, kiedy zwołać konsylium. Sięga po wiedzę terapeuty, mądrość trenera, wsparcie bliskich, osiągnięcia nauki. Ale to on nadal trzyma ster. To on podejmuje ostateczne decyzje, bo to on żyje w swoim ciele, swoim życiu.

Dlatego dziś zaproponuję ci receptę, której nie musisz realizować w aptece. Weź codziennie 20 minut ciszy, by wysłuchać swoje ciało. Zaordynuj sobie jedną małą przyjemność bez poczucia winy. Zaaplikuj dawkę łagodności w wewnętrznym dialogu. I zaplanuj profilaktycznie czas z kimś lub czymś, co daje ci poczucie sensu.

Nasze życie to najcenniejszy pacjent, jakiego będziemy mieli pod opieką. Nie oddawajmy tej odpowiedzialności w obce ręce. Bądź obecny. Bądź uważny. Bądź współczujący. Zacznij leczenie od zaraz.

Ty jesteś ekspertem od siebie. I to jest najpotężniejsza diagnoza, jaką możesz usłyszeć.